רמב”ם הלכות תלמוד תורה פרק ה’ לערנט די דינים פון כבוד רבו. דער פרק באהאנדלט ווען א רבי קומט פאר’ן טאטן, די איסורים פון חולק זיין אויף רבו און מורה הוראה זיין אן רשות, און די פראקטישע הלכות פון וויאזוי מען פירט זיך מיט א רבי – אויפשטיין, נישט זאגן זיין נאמען, און אנדערע דיני כבוד. דער רמב”ם קלערט אויך אריין דעם חילוק צווישן א רבי מובהק (וואס מען האט געלערנט רוב חכמה פון אים) און אנדערע רבי’ס, און ענדיגט אז דער רבי דארף אויך מכבד זיין זיינע תלמידים ווייל זיי מאכן אים קליגער און ברענגען אים לחיי העולם הבא. This Shiur Also On Watch on YouTube Watch on Website Read Transcript English Transcript Hebrew Transcript Download from Dropbox

דער שיעור גייט דורך רמב”ם הלכות יסודי התורה פרק י׳-י״א — וויאזוי מ׳טעסט א נביא: א נביא דארף נישט מאכן קיין שינוי מנהגו של עולם ווי קריעת ים סוף, נאר ס׳איז גענוג אז ער זאגט עתידות וואס ווערן פונקטלעך מקוים, און מ׳בודק אים מערערע מאל ביז ער באקומט א חזקה. דער הויפט חילוק צווישן א נביא און א קוסם איז אז דער קוסם טרעפט נאר אמאל צו, אבער ביים נביא מוז יעדע איינציגע זאך שטימען — אפילו א קליין פרט וואס שטימט נישט מאכט אים פאר א נביא שקר. דערצו ווערט באהאנדלט דער חילוק צווישן נבואה לרעה (וואס קען בטל ווערן דורך תשובה) און נבואה לטובה (וואס מוז אלעמאל מקוים ווערן), ווי א נביא קען באשטעטיגן א צווייטן נביא אן אותות ומופתים (ווי משה מיט יהושע), און דער איסור פון „לא תנסו את ה׳” — מ׳טאר דעם נביא נישט האלטן אין איין טעסטן נאכדעם וואס ער האט שוין באוויז Related Content Watch on YouTube Watch on Website Read Transcript English Transcript Hebrew Transcript

רמב”ם הלכות דעות פרק ג׳ שטעלט אוועק אז עקסטרעמע פרישות — זיך מונע זיין פון אלע גשמיות׳דיגע הנאות ווי עסן פלייש, טרינקען וויין, און חתונה האבן, אזוי ווי די קריסטליכע גלחים — איז א דרך רעה און א חטא, ווייל די תורה׳דיגע וועג איז דרך הממוצע, נישט קיין קצה. דער נזיר ווערט גערופן א חוטא ווייל ער האט זיך מונע געווען אפילו נאר פון וויין, און קל וחומר איינער וואס פאסט און האלט זיך צוריק פון אלע תענוגים. דערנאך ווערט מסביר געווען דער יסוד פון „כל מעשיך יהיו לשם שמים” — אז א מענטש זאל עסן, שלאפן, ארבעטן, און אלע גופניות׳דיגע זאכן טון נישט פאר די הנאה אליין, נאר אלס א מיטל צו זיין געזונט, כדי ער זאל קענען אנקומען צו דער לעצטער תכלית: ידיעת השם. Related Content Watch on YouTube Watch on Website Read Transcript English Transcript Hebrew Transcript

אין פרק ב׳ פון הלכות דעות ברענגט דער רמב”ם דעם משל פון א חולה הגוף וואס זיין טעם איז קאליע געגאנגען — אזוי אויך ביי חולי הנפשות, מענטשן וואס זייערע מידות זענען פארקרימט און זיי מיינען אז שלעכט איז גוט. די רפואה איז צו גיין צו חכמים און זיך מרגיל זיין אין דעם פארקערטן עקסטרעם — למשל א כעסן זאל זיך פירן ווי ער פילט גארנישט — ביז ער קומט צוריק צום דרך הממוצע. ביי גאוה און כעס אבער זאגט דער רמב”ם אז מען דארף שטענדיג בלייבן ביים עקסטרעם פון ענוה און רואיגקייט, ווייל די זענען מחלות וואס דארפן אייביגע רפואה. דער פרק באהאנדלט אויך שתיקה — אז מענטשן רעדן צופיל און א חכם זאל רעדן ווייניג ווערטער מיט אסאך תוכן — און דעם איסור פון גניבת דעת און חנופה, אז א מענטש דארף זיין תוכו כברו און נישט אפנארן אפילו מיט איין ווארט. Related Content Watch on YouTube Watch on Website Read Transcript English Transcript Hebrew Transcript

דער שיעור גייט דורך הלכות דעות פרק א׳ אין רמב״ם — די 11 מצוות וואס געהערן צו הלכות דעות (להדמות בדרכיו, אהבת ריעים, לא תשנא, תוכחה, לשון הרע, נקמה, א.א.וו.), און דער יסוד פון דרך האמצעית: אז יעדע מידה — כעס, גאוה, תאוה, ממון, שמחה — האט צוויי קצוות, און די ריכטיגע וועג איז די מדה בינונית וואס איז גלייך ווייט פון ביידע עקסטרעמען. ס׳ווערט אויך מסביר געווען דער חילוק צווישן א „חכם” וואס גייט בדרך הממוצע און א „חסיד” וואס גייט לפנים משורת הדין, וויאזוי מענטשן באקומען זייערע מידות (טבע, סביבה, אדער בחירה), און אז די מצוה פון „והלכת בדרכיו” מיינט זיך אנצוגלייכן צו די דרכים וואס דער אייבערשטער ווערט אנגערופן אויף זיי — חנון, רחום, קדוש — וואס דאס איז די דרך הממוצעת אליין. Related Content Watch on YouTube Watch on Website Read Transcript English Transcript Hebrew Transcript

פרק ח׳ פון הלכות יסודי התורה באהאנדלט דעם יסוד פון אמונה אין נבואת משה רבינו און דעם חילוק צווישן איר און אמונה אין אנדערע נביאים. דער עיקר נקודה איז אז אידן האבן נישט געגלייבט אין משה רבינו וועגן אותות ומופתים — וואס זענען נאר געטון געווארן לפי הצורך (קריעת ים סוף, מן, מי באר, קרח) — נאר וועגן מעמד הר סיני, וואו אלע אידן האבן אליינס געזען און געהערט ווי דער אייבערשטער רעדט צו משה. אמונה באזירט אויף אותות בלייבט תמיד מיט א “דופי” אין הארצן — אפשר איז עס כישוף אדער א טריק — אבער מעמד הר סיני איז א דירעקטע ערפארונג, „עינינו ראו ולא זר, ואזנינו שמעו ולא אחר”, וואס שטעלט אמונת משה אויף אן אנדער לעוועל אינגאנצן. Related Content Watch on YouTube Watch on Website Read Transcript English Transcript Hebrew Transcript

דער שיעור גייט דורך רמב”ם הלכות יסודי התורה פרק ז׳, וואס באהאנדלט די יסודות פון נבואה: וואס זענען די תנאים פאר א נביא (חכמה, גבורת המדות, דעה רחבה, שמחה, התבודדות), וויאזוי נבואה ארבעט דורך משל וחידה, און די פארשידענע מדריגות פון נביאים. א הויפט נקודה איז דער חילוק צווישן נבואת משה רבינו און אלע אנדערע נביאים אין פיר אופנים: משה איז ער ועומד (נישט אין חלום), ער באקומט נבואה דירעקט פון דעם אייבערשטער (נישט דורך א מלאך), ער ווערט נישט נבהל, און ער קען מתנבא זיין בכל עת שירצה. דער שיעור ענדיגט מיט דעם דין פון אות ומופת — אז מ׳גלייבט א נביא נישט נאר צוליב מופתים, נאר ער מוז קודם זיין ראוי לנבואה, און אפילו דעמאלט איז דער גלייבן א דין הנהגה על פי הנגלה, אזוי ווי מ׳פסק׳נט על פי שני עדים כשרים. Related Content Watch on YouTube Watch on Website Read Transcript English Transcript Hebrew Transcript

פרק ט׳ פון הלכות יסודי התורה באהאנדלט דעם יסוד אז די תורה איז אויף אייביג — מ׳טאר נישט צולייגן, אראפנעמען, אדער טוישן קיין מצוה, און א נביא וואס זאגט אנדערש איז א נביא שקר וואס איז חייב מיתה בחנק. דער פרק שטעלט אויס די דריי ראלעס פון א נביא: מחזק זיין די תורה, באפעלן אויף דברי הרשות, און מאכן א הוראת שעה וואו מ׳דארף אים פאלגן אפילו קעגן א מצוה — אזוי ווי אליהו הנביא אויפ׳ן הר הכרמל — אבער נאר לפי שעה און קיינמאל נישט ביי עבודה זרה. אויך ווערט באשפראכן אז א נביא טאר נישט הכריע זיין א הלכה׳שע מחלוקת בשם השם, ווייל „לא בשמים היא”, און ווער ס׳פאלגט נישט דעם נביא אין זיינע ערלויבטע באפעלן איז חייב מיתה בידי שמים. Related Content Watch on YouTube Watch on Website Read Transcript English Transcript Hebrew Transcript